She Poems

ഒറ്റക്കൊരു കുട്ടി പിന്നെയും ആകാശം കാണുന്നു ഉള്ളിലേക്ക് തെറിച്ച ചെളി പുരണ്ട വാക്കെല്ലാം നിലാവിൽ കഴുകുന്നു കവിളത്തുരുണ്ട നീർത്തുള്ളിയെ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കെറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നു അനങ്ങാതെ, കെട്ടിനിന്ന തോന്നലുകളെ മേഘങ്ങളിലേക്ക് അയച്ചു വിടുന്നു പിന്നെ അലസമലസമെന്ന് വെറുതെ നിന്ന കുട്ടിയെ കാറ്റ് കൂട്ടുവിളിക്കുന്നു പാതിരാപ്പൂവെന്ന് മണം കൊണ്ടുമ്മ വയ്ക്കുന്നു...

പ്രിയങ്ങളുടെ തോണിയിൽ യാത്രക്കാർ നിറയുന്നത് എത്ര പെട്ടെന്നാണ്! എവിടെ നിന്നെന്നറിയില്ല, ഇല്ലായ്മങ്ങളുടെ ഇടങ്ങളിലേക്ക് അവരെത്തിച്ചേരുന്നു.. ഓളപ്പരപ്പിനു മേലെ ഒരേ താളമാവുന്നു രുചിക്കൂട്ടുകളിലേക്ക് വറുത്തിടുന്ന സ്വാദിന്റെ ഗന്ധമായ് ചുറ്റും പടരുന്നു ഒരിളം കാറ്റിന്റെ തണുത്ത സ്പർശമായ് നെറ്റിയിൽ മിടിക്കുന്നു. ചേർത്തു പിടിച്ച വിരലുകളിൽ ഒന്നിനുമല്ലാതെ വാഗ്ദത്തങ്ങൾ വായിക്കുന്നു ഇനിയും കാണാമെന്ന് നോട്ടങ്ങളാൽ എഴുതുന്നു. ഭാഷ വേണ്ടാത്തൊരു കവിതയായ് പിന്നെയും തുഴയുന്നു. നമ്മളെന്നൊരു പക്ഷി ചിറകാൽ ചിരിക്കുന്നു.