She Poems

ഒറ്റക്കൊരു കുട്ടി പിന്നെയും ആകാശം കാണുന്നു ഉള്ളിലേക്ക് തെറിച്ച ചെളി പുരണ്ട വാക്കെല്ലാം നിലാവിൽ കഴുകുന്നു കവിളത്തുരുണ്ട നീർത്തുള്ളിയെ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കെറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നു അനങ്ങാതെ, കെട്ടിനിന്ന തോന്നലുകളെ മേഘങ്ങളിലേക്ക് അയച്ചു വിടുന്നു പിന്നെ അലസമലസമെന്ന് വെറുതെ നിന്ന കുട്ടിയെ കാറ്റ് കൂട്ടുവിളിക്കുന്നു പാതിരാപ്പൂവെന്ന് മണം കൊണ്ടുമ്മ വയ്ക്കുന്നു...

പ്രിയങ്ങളുടെ തോണിയിൽ യാത്രക്കാർ നിറയുന്നത് എത്ര പെട്ടെന്നാണ്! എവിടെ നിന്നെന്നറിയില്ല, ഇല്ലായ്മങ്ങളുടെ ഇടങ്ങളിലേക്ക് അവരെത്തിച്ചേരുന്നു.. ഓളപ്പരപ്പിനു മേലെ ഒരേ താളമാവുന്നു രുചിക്കൂട്ടുകളിലേക്ക് വറുത്തിടുന്ന സ്വാദിന്റെ ഗന്ധമായ് ചുറ്റും പടരുന്നു ഒരിളം കാറ്റിന്റെ തണുത്ത സ്പർശമായ് നെറ്റിയിൽ മിടിക്കുന്നു. ചേർത്തു പിടിച്ച വിരലുകളിൽ ഒന്നിനുമല്ലാതെ വാഗ്ദത്തങ്ങൾ വായിക്കുന്നു ഇനിയും കാണാമെന്ന് നോട്ടങ്ങളാൽ എഴുതുന്നു. ഭാഷ വേണ്ടാത്തൊരു കവിതയായ് പിന്നെയും തുഴയുന്നു. നമ്മളെന്നൊരു പക്ഷി ചിറകാൽ ചിരിക്കുന്നു.

ഓരോ പ്രണയിനിയും ഓരോ മിടിക്കുന്ന സന്ദേഹങ്ങൾ കൂടിയാണ്. അല്ലാതെ, പ്രണയമേ, നിന്നെയല്പം പോലുമവിശ്വസിച്ചല്ല. പിന്നെയും പിന്നെയും നിറയുവാനായുന്ന പാനപാത്രം പോലെ ഹൃദയം പ്രക്ഷുബ്ധ സാഗരമൊരു വേള മറുവേള ശാന്തമാകാശം നീലം... അഭിമുഖം കൺകളാൽ പുല്കിത്തളിർക്കുന്നു...

എന്റെ വീഞ്ഞിലേക്ക് തിരിച്ചിറങ്ങണം മധുര മുന്തിരിയുടെ കടും ചുവപ്പുസത്തയിലേക്ക്.... ഉള്ളിലെ അറകളിലൊക്കെ സ്നേഹത്തിന്റെ വീര്യം പടരണം.. രാത്രിയുടെ പക്ഷികൾക്ക് നിലാവിന്റെ ചിറകുകൾ കണ്ണിൽ വറ്റാത്ത പ്രണയത്തിന്റെ പുഴകൾ. അഭയത്തിന്റെ അണകളിൽ നീ മാത്രം. എന്നെ നിറച്ച പച്ചകൾ നീ തൊടുമ്പോൾ പൂവിടർന്ന കാടുകൾ പാടും കരിങ്കുയിൽ വീചികൾ മിന്നൽപ്പിണരായി വിരിഞ്ഞു ചിരിച്ച ചുണ്ടുകൾ... മഴയിൽ, മിന്നലിൽ, ഇടിനാദത്തിൽ പ്രാണന്റെ നീലച്ച വിത്തുകൾ പിന്നെയും, മുള പൊട്ടിയൊരു ജന്മം കിനാകണ്ടു പിടരുന്ന ജീവന്റെയിലകൾ, ജന്മാന്തരങ്ങളിൽ നാം പിന്നെയുമങ്ങനെ നീളെപ്പടർന്നു കിടക്കുവാനല്ലയോ... പൂത്ത പെണ്ണിന്റെ കണ്ണുകൾ വിണ്ണിലെ നിത്യതാരകൾ നീയറിഞ്ഞില്ലയോ ..